U početnom periodu agresije na BiH u aprilu i maju 1992. godine  u istočnim dijelovima opštine Kalesija zabilježeni su brojni slučajevi ubistava civila zatečenih na okupiranom području opštine (Kusonje, Caparde, Hajvazi, Mahala, Bulatovci, Memići, Kalesija, Prnjavor). U tom periodu po naredbama civilnih i vojnih organa tzv. Srpske autonomne regije Birač počinje kampanja etničkog čišćenja bošnjačkog stanovništva i formiranja logora u zoni odgovornosti Birčanske brigade, za čijeg komandanta je sadašnji haški optuženik Ratko Mladić 19. maja 1992. godine u Han Pijesku postavio Svetozara Andrića iz Zeline kod Kalesije, u čijoj zoni odgovornosti će ubrzo biti počinjeni brojni zločini. Zona odgovornosti ove brigade obuhvatala je 7 opština: Zvornik, Kalesija, Šekovići, Vlasenica, Milići, Bratunac i Skelani (Srebrenica). Provođenje ovih naredbi na terenu, uz sudjelovanje organa tzv. Srpske opštine Kalesija, policije i  jedinica tzv. srpske vojske, pretvorilo se u etničko čišćenje bošnjačkog stanovništva u navedenoj zoni odgovornosti, praćeno ubistvima, silovanjima, odvođenjima u logore i drugim zločinima nad civilnim bošnjačkim stanovništvom. Tri dana kasnije, 31. maja 1992. godine novom naredbom naređuje formiranje logora Sušica u Vlasenici, u koji se ubrzo dovode Bošnjaci iz već uspostavljenih sabirnih logora kao što je čitaonica u zaseoku Kula u Osmacima, škola u Papraći, i drugi.

Na okupiranom jugoistočnom dijelu opštine Kalesija organizovani  progon i odvođenje u logore bošnjačkog stanovništva Šehera, Lika, Sajtovića, Drvenica i Jelovog Brda počinje 27. maja 1992. godine. Privedeni Bošnjaci zadržani su dva dana u objektu Čitaonica na Kuli – Osmaci, uz stalna zlostavljanja, i odvođenja jednog broja ljudi, kojima se potom gubi svaki trag. Nakon toga su prebačeni autobusima u Papraću, gdje su zadržani 2 dana, uz nova zlostavljanja  i odvođenja nekolicine, koji se i danas vode kao nestali, a potom su prebačeni u logor Sušica kod Vlasenice. Po dolasku u logor nekoliko mlađih osoba (uglavnom iz Kusonja) biva izdvojeno i za njihovu sudbinu se i danas ništa ne zna. Nekoliko dana kasnije, početkom juna, istu sudbinu i odvođenje u logore doživljava i preostalo bošnjačko stanovništvo naselja Borogovo, Matkovac, Kusonje, Vilčevići, Papraća, Memići i Caparde.

U postupcima vođenim pred Haškim tribunalom, Sudom BiH, suda za ratne zločine  u Beogradu, suda u Njemačkoj (presuda za zločin genocida Maksimu Sokoloviću iz Osmaka) i dr. potvrđene su činjenice da su u periodu od aprila do kraja juna 1992. godine na području opštine Kalesija pripadnici vojske  i policije tzv. Srpske Republike Bosne i Hercegovine i pripadnici srpskih paravojnih formacija, vršili širok i sistematski napad usmjeren protiv civilnog bošnjačkog stanovništva, kako bi se iz regije Istočne i Sjeveroistočne Bosne uklonili svi stanovnici bošnjačke nacionalnosti, pri čemu je na stotine civila ubijeno, mučeno, premlaćivano, nezakonito lišavano slobode, zatvarano i držano u nehumanim uslovima i bilo podvrgnuto raznim vrstama tortura, te prisilno premješteno van teritorija opština Zvornik i Kalesija, dok je imovina Bošnjaka nezakonito oduzimana, uništavana i spaljivana, a sve zbog njihove političke, nacionalne, etničke, kulturne i vjerske pripadnosti.

Preživjeli iz ovih progona i rodbina žrtava, kao i stradalnička udruženja i ovom prilikom iskazuju protest zbog sporosti pravosudnih organa i činjenice da se naredbodavci i počinioci ovih zločina i dan danas slobodno kreću na području Osmaka, Zvornika i drugih mjesta entiteta RS, ili su se sklonili u Srbiju.

Komentiraj