Borogovo (zaselak Odžaci) je spadalo u manja naselja u jugoistočnom dijelu opštine Kalesija, a početkom devedestih godina imalo je oko dvije stotine stanovnika. Otpočinjanjem agresije na Republiku Bosnu i Hercegovinu bošnjačko stanovništvo jugoistočnih dijelova opštine Kalesije našlo se u teškom položaju, izloženo progonu i stradanjima od strane tzv. srpske vojske SAO Birač. Organizovani  progon i odvođenje u logore bošnjačkog stanovništva Šehera, Lika, Sajtovića, Drvenica i Jelovog Brda počinje 27. maja 1992. godine. Privedeni Bošnjaci zadržani su dva dana u objektu Čitaonica na Kuli – Osmaci, uz stalna zlostavljanja, i odvođenja jednog broja ljudi, kojima se potom gubi svaki trag. Nakon toga su prebačeni autobusima u Papraću, gdje su zadržani 2 dana, uz nova zlostavljanja  i odvođenja nekolicine, koji se i danas vode kao nestali, a potom su prebačeni u logor Sušica kod Vlasenice. Nekoliko dana kasnije, početkom juna, istu sudbinu i odvođenje u logore doživljava i preostalo bošnjačko stanovništvo naselja Borogovo, Matkovac, Kusonje, Vilčevići, Papraća, Memići i Caparde.

Bošnjaci Borogova bili su od strane srpske vojske i vojne policije 5.juna privedeni na lokalitet kod pravoslavnog groblja prema Matkovcu, gdje su žene i djeca razdvojeni i transportovani do Tišče i tamo pušteni da idu na slobodnu teritoriju prema Kladnju. Muškarci iz Borogova (njih 34) su sa Bošnjacima iz Matkovca i Kusonja (ukupno 109 osoba) upućeni u logor Sušica kod Vlasenice (uz zadržavanje u Šekovićima i oko 7 dana u nekoj školi u Vlasenici). Poslije tortura u logorima Sušica i Batković, preživjeli logoraši su tokom rata razmjenjeni odnosno pušteni iz logora posredstvom međunarodnih organizacija.

Preostalo stanovništvo Borogova, prognano na slobodne teritorije pod kontrolom Armije RBiH, nastavilo je život u dosta teškim uslovima.

Mnogi od Borogovaca dali su svoj doprinos odbrani Bosne i Hercegovine, boreći se u redovima Armije RBiH ili na drugim dužnostima.

Živote u odbrani Bosne i Hercegovine kao borci Armije R BiH položili su:

Mirsad (Ismet) Tosunbegović (15.8.1970 – 12.9.1992), poginuo u Kalesiji kao pripadnik 205.brigade Armije RBiH.

Džemajil (Mahmut) Omerbegović (13.1.1957 – 9.2.1993), poginuo kao pripadnik Armije RBiH na Žuči, Sarajevo.

Enes (Emin) Omerbegović (26.1.1960- 26.6.1995), poginuo kao zamjenik komandanta odreda policije MUP-a na Vukovini kod Visa, Kalesija.

Bahrija (Emin) Omerbegović (20.8.1954 – 15.4.1995), poginuo na Dobrinji (Sarajevo) kao pripadnik 105.motorizovane brigade Armije RBiH.

Bahrija (Emin) Omerbegović

Meho (Lutvo) Alibegović (1925-1995) je izgubio život kao žrtva genocida Zaštićene zone UN Srebrenica. Zajedno sa ostalima odveden je u logor Sušica, odakle je sa starijim logorašima pušten  prema Cerskoj, a njegovi posmrtni ostaci pronađeni su u masovnoj grobnici Čančari u Gornjoj Kamenici.

Za nosioce najviših ratnih priznanja Republike Bosne i Hercegovine proglašeni su:

Enes Omerbegović, posthumno  odlikovan zlatnom policijskom značkom, i

Almir Omerbegović, odlikovan zlatnim ljiljanom kao pripadnik odreda Živiničke ose.

(Iz Časopisa Šeherdžik br. 6, Kalesija 2019. g.)

Komentiraj