Povodom Dana pogibije heroja Mehdina Hodžića – Kapetana Senada

0
92

Mehdin Hodžić, sin Selme i Hurije, rođen je 15. oktobra 1957. godine u Šićkom Brodu, rudarskom predgrađu Tuzle. Njegova porodica je porijeklom iz Memića kod Kalesije, a u Tuzlu su doselili godinu dana prije njegovog rođenja. Srednju školu i Pedagošku akademiju završava u Tuzli, a onda se zapošljava u MUP-u Republike Hrvatske. Kao inspektor službovao je u Dalmaciji i bio u specijalnoj jedinici MUP Republike Hrvatske, sve do kraja ljeta 1991. godine. Neposredno pred izbijanje agresije vraća se u Tuzlu i uključuje u redove Patriotske lige.

U Regionalnom štabu Patriotske lige za sjeveroistočnu Bosnu obavljao je poslove komandanta specijalnih jedinica. Bio je izuzetno aktivan u obavljanju svih povjerenih dužnosti u Patriotskoj ligi. Učestvovao je na Regionalnom savjetovanju u Tojšićima i Republičkom savjetovanju PL u Mehurićima kod Travnika.

U toku aprila 1992. godine postavljen je u Okružni štab TO Tuzla, kao jedan od najbližih saradnika komandanta Vahida Karavelića. Neposredno je učestvovao u dopremanju veće količine naoružanja iz Hrvatske zajedno sa Hasetom Tirićem i Alijom Muminovićem. Naoružanje je dopremljeno u Donje Raince 23. aprila 1992. godine, a već sutradan je održan sastanak komandanta Karavelića sa saradnicima u prostorijama Rejonskog štaba u Prnjavoru. Po dogovoru sa komandantom Okružnog štaba Vahidom Karavelićem, Mehdin Hodžić je sa svojim borcima otišao na područje Sapne radi formiranja Taktičke grupe za odbranu tog područja. Tamo se već nalazio Hajrudin Mešić – Kapetan Hajro sa svojom jedinicom i još nekim jedinicama iz tog područja.

Mehdin Hodžić, među borcima poznat kao Kapetan Senad, stigao je 25. aprila 1992. godine u Međeđu, a već sutradan je produžio u susjedne Kobiliće. Dolaskom u Zaseok 27. aprila 1992. godine izvršio je organizaciju odbrane i podjelu prostora po rejonima, kako bi se mogla organizovati odbrana područja. Istog dana pred sumrak izvršen je pokret u rejon Bijelog potoka (na pravcu Klisa), s ciljem ulaska u Đuliće, oslobađanja tog prostora i zauzimanja dominantne Vjenačac – Ćirilovo brdo.

Na tom prostoru Kapetan Hajro je već od 25. aprila vodio borbe, i na pravcu Kučić Kula – Cer ostvario određene uspjehe. Dolaskom Kapetana Senada izvršene su pripreme i miniranje cijevi za odvod mulja. U jutarnjim satima 27. aprila izvršen je pokret na pravac Vjenačac – Ćirilovo brdo, gdje su tokom dana vođene borbe i u kojima je bilo i uspjeha i gubitaka. Tokom tih borbi rukovodstva mjesnih zajednica ovog prostora stupila su u pregovore sa predstavnicima tzv. srpske opštine Zvornik i dogovorili prihvatanje lojalnosti i predaju naoružanja.

Kapetan Senad i Kapetan Hajro, zajedno sa komandantom OpŠTO Zvornik Džemom Spahićem, pokušavali su do iza ponoći ubijediti predstavnike kriznih štabova tih mjesta da ne potpisuju lojalnost. Nisu uspjeli, tako da su u pola dva iza ponoći krenuli u proboj prema Zaseoku. Prethodno je Hase Tirić sa jedinicom otišao da obezbijedi siguran prolaz, tako da su se uspjeli prebaciti u Zaseok.

Početkom maja 1992. godine agresor je pokrenuo žestoke napade na šire područje Sapne.

Napad na Zaseok započeo je u podne 10. maja 1992. godine granatiranjem naselja, nakon čega su četnici sa oklopno-mehanizovanim snagama ušli u Zaseok i snage branilaca doveli u potpuno okruženje. Kapetan Senad je uspio konsolidovati snage branilaca, postaviti borce sa protivoklopnim sredstvima da neutrališu tenkove i oko 16,25 sati popodne organizovati protivnapad. Prema kazivanjima njegovih saboraca, lično je poveo svoje borce u napad tako što je kao u partizanskim filmovima viknuo: “Ura” i krenuo prvi u juriš. Neprijatelj je potisnut prema donjem dijelu sela, u tom gonjenju neprijatelja Kapetan Senad je smrtno pogođen.

Borci Armije RBiH na zarobljenom tenku u Zaseoku

Kasniji tok događaja pokazao je da je odbrana Zaseoka 10. maja 1992. godine bila odlučujuća za odbranu šireg područja Sapne i cijelog tog dijela Bosne i Hercegovine.

Nakon pogibije Mehdina Hodžića u Zaseoku 10. maja 1992. godine, dio njegovih boraca odlazi u Tuzlu, gdje se okupljaju pod komandom Haseta Tirića i nastavljaju ratovati pod nazivom “Crni labudovi“. Ovakav naziv jedinice uzet je u znak sjećanja na prvog komandanta Mehdina Hodžića, koji se po sjećanju saboraca, u jednom razgovoru radio vezom predstavio kao kapetan Labud. Ova jedinica kasnije postaje jedna od najpoznatijih jedinica Armije RBiH, pod direktnom komandom Štaba vrhovne komande (ŠVK) odnosno Generalštaba Armije RBiH. Učestvovala je praktično na svim ratištima u Bosni i Hercegovini, u zoni odgovornosti svih korpusa Armije Republike Bosne i Hercegovine.

Mehdin Hodžić je posthumno odlikovan priznanjem “Zlatni ljiljan” i Ordenom heroja oslobodilačkog rata, kao jedan od devet dobitnika tog najvišeg ratnog priznanja Armije RBiH. Po želji porodice, njegovi posmrtni ostaci poslije rata prenijeti su u staro mezarje kod Atik džamije u Hemlijašima kod Memića.

Iz knjige: Kalesijski ”zlatni ljiljani” i dobitnici ratnih priznanja Armije i MUP-a RBiH, autora Dževada Tosunbegovića (Kalesija 2018.g.)

Komentiraj