Osim u kalesijskim ratnim jedinicama, borci Kalesije ratovali su i u mnogim drugim jedinicama Armije Republike Bosne i Hercegovine: u tuzlanskim i živiničkim jedinicama, u Prvoj podrinjskoj muslimanskoj brigadi (kasnije i u Devetoj muslimanskoj oslobodilačkoj brigadi), sarajevskim i drugim jedinicama, ali ponajviše su se proslavili svojim ratnim podvizima u “Crnim labudovima“, elitnoj jedinici Armije Republike Bosne i Hercegovine. Iako je ova jedinica je po mnogo čemu vezana za Kalesiju i njene borce, od Kapetana Senada koji je porijeklom iz Kalesije do svakog kalesijskog borca koji je ratovao u ovoj jedinici, o njenom ratnom putu i herojskim podvizima njenih boraca u Kalesiji se još uvijek se ne zna dovoljno.

Začetak stvaranja jedinice “Crni labudovi“,  veže se za period april – maj 1992. godine i jedinicu Patriotske lige koja je sa Mehdinom Hodžićem – Kapetanom Senadom preko Prnjavora i Kalesije otišla na područje Sapne radi organizacije otpora na tom kraju. Već tada sa Kapetanom Senadom,  Hasetom Tirićem i sa Hajrom Mešićem ratuje jedan broj kalesijskih boraca. Uzima se da je jedinica nastala krajem aprila 1992. godine u Zaseoku, da je njen prvi komandant bio Mehdin Hodžić a njegov pomoćnik Hase Tirić. U to vrijeme kraće ili duže vrijeme u jedinici su ratovali Muradif Bureković, Mevludin Suljkanović, Mumin Turić, Ibro Huremović i drugi kalesijski borci, zajedno sa borcima iz Bijeljine, Zvornika, Teočaka i drugih mjesta. Nakon pogibije Mehdina Hodžića u Zaseoku 10. maja 1992. godine, dio njegovih boraca se okuplja pod komandom Haseta Tirića i nastaje jedinica pod ovim nazivom. Ovakav naziv jedinice uzet je u znak sjećanja na prvog komandanta Mehdina Hodžića, koji se po sjećanju saboraca, u jednom razgovoru radio vezom predstavio kao kapetan Labud.

Poslije borbi na području Sapne u maju 1992. godine, dio boraca na čelu sa Hasetom Tirićem odlazi u Tuzlu. Po naređenju vrhovne komande upućuju se prema Sarajevu (Konjic, Tarčin, Igman), gdje učestvuju u pokušajima deblokade Sarajeva. Na području Igmana jedinica boravi i ratuje u periodu juni 1992. – juni 1993. godine, pri čemu je dio jedinice upućen na goraždansko ratište. Na području Konjica “Crni labudovi“ su učestvovali u borbama na Zlataru i Bokševici, nakon toga i na području Fojnice. Ova jedinica kasnije postaje jedna od najpoznatijih jedinica Armije RBiH, pod direktnom komandom Štaba vrhovne komande (ŠVK) odnosno Generalštaba Armije RBiH. Učestvovala je praktično na svim ratištima u Bosni i Hercegovini, u zoni odgovornosti svih korpusa Armije Republike Bosne i Hercegovine.

Ratujući u sastavu ove jedinice, u aktivnim borbenim dejstvima svoje živote za odbranu domovine dali su: Hamzalija Avdić iz Zatesa, Nurija Karić iz Hajvaza, Suad Spahić Keko iz Lika, Hariz Vokić Hari iz Sajtovića, Ibrahim Ahmetović Baja iz Hajvaza, Alija Mešanović Aljo iz Međaša, Fuad Selimović Fudo iz Gornjih Vukovija i Mersudin Daljac Labud iz Gornjih Rainaca. Najveće ratno priznanje “Zlatni ljiljan” posthumno su dobili Suad Spahić, Hariz Vokić i Alija Mešanović, ostali su dobijali druga priznanja.

Kao i većina šehida iz jedinice “Crni labudovi“,  ginuli su u cvijetu mladosti, ne stigavši da zasnuju porodice i ostave potomstvo iza sebe, što je razlog više da učinimo sve da njihovo ime ostane da živi među nama. Svaki od njih pojedinačno zaslužuje da se njegov lik i djelo dostojno obilježi.

Kada se radi o Harizu Vokiću i Suadu Spahiću, koje je sudbina po mnogo čemu povezala, po podneblju gdje su rođeni, po mjestu i vremenu pogibije, najmanje što Kalesija može učiniti na očuvanju sjećanja na ovu dvojicu proslavljenih boraca“Crnih labudova“  je da se novosagrađeni most koji vodi prema njihovom rodnom kraju nazove njihovim imenima.

Komentiraj