Naselje se nalazi 5 km istočno od Kalesije. Nema pouzdanog predanja o porijeklu naziva naselja, osim uopštenog predanja vezanog za izvjesnog Memiju kao prvog stanovnika, i njegove potomke Memiće. Na austrougarskim kartama ucrtan je jedan od zaselaka pod tim nazivom, nalazio se iznad današnjeg naselja, na lokaciji Brezika, s desne strane rječice Tavne. Danas u Memićima nema porodica sa takvim prezimenom. Porodice s prezimenom Memić postoje u Janji, prema predanju porijeklom su iz Memića.

Prema prvim austrougarskim popisima iz 1879. i 1885. godine naselje pod ovim nazivom nije posebno navedeno, već u okviru opštine odnosno džemata Bulatovci, kotar (srez) Zvornik, a rezultati popisa stanovništva dati su sumarno, za cijelu opštinu Bulatovci.

Popisom od 22. aprila 1895. godine Memići su mjesto u opštini Bulatovci, u koju osim Bulatovaca ulaze naselja: Brezik, Hemlijaši, Mahala, Memići, Polje, Ramići, Staro selo i Zukići. Dati su samo zbirni podaci za cijelu opštinu Bulatovci: 174 kuće, sa 867 stanovnika (737 stanovnika muslimanske, 128 stanovnika pravoslavne i 2 stanovnika rimo-katoličke vjere).

Između dva svjetska rata u Memićima su postojali hanovi: Jakubov han kod Bukovice, hanovi Alije Hadžića, Avdage Hrustića (kod raskršća prema Zukanovićima), zatim Alekse Popovića i Drage Milovanovića.

U periodu poslije II svjetskog rata Memići su sjedište mjesnog pa narodnog odbora opštine Memići. Prema popisu iz 1953 godine naselje Memići ima 190 domaćinstava sa 956 stanovnika, i zaseoke: Brezik (40 domaćinstava sa 220 stanovnika), Grabik (32 domaćinstva sa 148 stanovnika), Markovići (9 domaćinstava sa 57 stanovnika), Memići (57 domaćinstava sa 289 stanovnika), Podbara (20 domaćinstava sa 85 stanovnika) i Zukići (32 domaćinstva sa 157 stanovnika);

Prema rezultatima popisa iz 1991. godine Memići su naselje sa 1.531 stanovnikom, od kojih je bilo 1.318 Muslimana, 167 Srba, 31 Jugoslovena, i 15 ostalih.

Najstarije naselje vjerovatno se nalazilo ispod brda Pandurice, na području današnjeg zaseoka Hemlijaši. Tu se nalazila trasa starog Pašinog puta, a tu je i lokacija najstarije džamije na području Memića (Atik džamija u Hemlijašima). Kasnije, sa početkom austrougarske vlasti i izgradnjom novog puta Zvornik – Tuzla kuće su građene u donjem dijelu, tako da se naselje širilo prema novoizgrađenom putu.

Poslije II svjetskog rata Memići su sjedite mjesnog pa narodnog odbora, odnosno opštine, sve do 1958. godine. Te godine ukida se opština Memići, nakon čega naselje stagnira u razvoju.

Rodovi u naselju su Mehmedovići, Hadžići, Hodžići, Ibranovići, Joldići, Ahmetovići, Arifovići, Bećići, Bešlići, Ferhatbegovići, Hamzići, Hasići, Jahići, Jusići, Karići, Krajnovići, Loznice, Lokmići,  Malovići, Milkunići, Mršići, Omerovići, Zukanovići, Latifovići …

U najstarije porodice u Memićima ubrajaju se Bećići, Omerovići i vjerovatno Hamzići.Omerovići su prvobitno živjeli u polju ispod Memića na lokalitetu Kućerine, tamo gdje su kasnije naseljene hrišćanske porodice (današnji zaselak Markovići).

Hodžići su porijeklom iz Bijelog Polja u Sandžaku, a prezime su vjerovatno dobili po daljem pretku Sulejman efendiji, koji je bio hodža, i jedno vrijeme u službi kod kadije u Zvorniku. Davali su muhtare i hodže u Memićima, kao i druge predstavnike u organima vlasti.[1] Loznice su porijeklom iz Loznice, vjerovatno su doselili tridesetih godina XIX vijeka, kada je muslimansko stanovništvo bilo prisiljeno napustiti kasabu Loznicu i područje jadarske nahije. Ibranovići vuku porijeklo iz Lješnice, vjerovatno su doselili u isto vrijeme kad i Loznice. Krajnovići su vjerovatno iz Krajine.

Hadžići i Mehmedovići imaju zajedničko porijeklo iz Užica, i danas se smatraju rodbinom. Po predanju jednog jutra su komšije Srbi došli i počeli žeti pšenicu sa njihovih njiva, rekavši im da se moraju seliti. Jedan od Hadžića od važnijih stvari prenio je samo zlatne terazije, pošto su se u Užicu bavili trgovinom, dok je drugi jedva uspio spasiti glavu i prenijeti dvoje male djece u Bosnu. Najbrojniji ogranak Hadžića vuče porijeklo od Emina Hadžića, koji je došao iz Užica 1862. godine, i koji se prvobitno nastanio u hanu na Bukovici i bavio izradom gunjeva.

Oženio se od Đedovića sa Brda, uz čiju pomoć je i podigao kuću na mjestu današnjeg zaseoka Hadžići. Za njim su došla i braća, od kojih je jedan otišao prema Bosanskom Šamcu, a drugi najvjerovatnije u Jusiće.

Mehmedovići su takođe porijeklom iz Užica. Rod su im Pištoljevići iz Bosanskog Šamca, sa kojima su zajedno izbjegli iz starog kraja i koji su po svemu sudeći zadržali prezime iz Užica.

Lokmići su ogranak Lokmića iz Kusonja, imali su ranije posjede u Vilčevićima. Ferhatbegovići su porijeklom iz Papraće.

U Hemlijašima žive Vildići, Ibriševići, Mujanovići, Zulići. Najbrojniji u tom zaseoku su Vildići, davali su i muhtare. Ibriševići su porijeklom iz Kalesije, a Zulići iz Motova.

Ranije se Memićima zvao samo zaselak pri vrhu današnjeg naselja, s desne strane rječice Tavne. Zaselak s lijeve strane rječice Tavne ranije se zvao Ramići, današnji Zukanovići.

Brezik se takođe može smatrati zaseokom Memića. Udaljen je oko 5 km sjeveroistočno od Kalesije, nalazi se između rječica Tavne na istoku i Bukovice na zapadu. Naziv sela je vjerovatno po gustim brezovim šumama u okolini. Prema rezultatima popisa iz 1991. godine Brezik  je  imao 234 stanovnika, od čega 6 Muslimana, 224 Srba i 4 iz reda ostalih. U naselju žive hrišćanske porodice Dukići, Radići, Ćirkovići i drugi.

Toponimi u Memićima: Alino Brdo, Mramori, Bare, Košutice, Golo Brdo, Pandurica, Muhovo Brdo, Osoje, Hodžića Lug, Vignjište, Romanov Potok, Vranovići, Hafići, Lipik …

 

Podijeli objavu
Prethodni članakBulatovci
Sljedeći članakZukići

Komentiraj